Η μπογιά

Ζωντάνεψα τους τοίχους

φωνή τους έδωσα

πιο φιλική να γίνουν συντροφιά

Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε

που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού

το μυστικό το κράτησαν

κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού

Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν

στις φλέβες μου να ψάξουν...

(Α.Παναγούλης)

Έχω μέσα μου αίμα ηρώων.

Μην ακούς όσα λένε οι μικροί.

Είναι ανίδεοι από βίαιους παλμούς και ψηλά πετάγματα,

κοιτάνε πολύ προς τα κείμενα και τα καθιερωμένα.

Την ψυχή τους δεν σφυρηλάτησε το όνειρο,

δεν καθαγίασε η σκέψη.

Ξέρουνε ένα «πρέπει» και τίποτα άλλο,

είναι η πιο μουγκή εκδήλωση της ζωής…

(Ν.Λαπαθιώτης)

Για τον δεκαεξάχρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο..

Σε κοιτώ να απομακρύνεσαι
Με τα χέρια σου γεμάτα πληγές
Σου ζωγράφισαν στα μάτια πεθαμένες ελπίδες…
Τα δάκρυά σου καυτά
Γι’ αυτά που δεν έζησες
Γι’ αυτά που είχες να δώσεις και δε δέχτηκαν
Τα όνειρα σου δεν είχαν αντίκρισμα
Δε σε κατάλαβαν ποτέ…
Φεύγεις με τα χέρια ματωμένα
Προσπάθησαν να πνίξουν την αλήθεια μες στο αίμα
Δε σε φόβισε ο πόνος..
Για ακόμα μια φορά κέρδισαν εκείνοι
Έχουν στις θήκες τους τις τύχες των ανθρώπων
Και με τις σιδερένιες μπάλες τους το παίζουν και άνδρες.
Κράτος..Καληνύχτα..
(Vicky)

Ένα κομμάτι πόλης μέσα
από τις σιδεριές ενός παράθυρου
ένα κομμάτι μπαλκόνι
σ’ αδιέξοδο
με κίονες να το υποστυλώνουν
κι ακροκέραμα να καθορίζουν
τον καιρό
που πέρασε
σαν άμμος
που κύλησε σαν το νεράκι
που σκόρπισε απ’ τις χούφτες μας
στον άνεμο σαν στάχτη.
Όχι, εν τέλει, δεν τον σεβαστήκαμε εμείς τον καιρό.
(Ελένη Γκικα)

Χρόνια περιμέναμε στο σταθμό ένα τραίνο

που ποτέ δεν πέρασε

με τις αποσκευές στα χέρια

το πρόσωπο προσηλωμένο στην τελευταία στροφή

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.

Κάπου θέλαμε να ταξιδέψουμε

και μείναμε εκεί στο σταθμό

περιμέναμε ένα τραίνο που δεν πέρασε

μαρμαρωμένοι ταξιδιώτες

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.

(Βασίλης Φαϊτάς)

Δε θα κρατήσει για πολύ η δίψα σου,
κατάστεγνη καρδιά μου..
Παράξενος ο αέρας και καθάριος .
Μήπως η νύχτα για να με μαγέψει
με λοξό βλέμμα με κρυφοκοιτάζει;
Στάσου ακλόνητη, γενναία
καρδιά μου!
Και μη ρωτάς
Γιατί;
(Νietzsche)

Λάθος ζωή μου είπαν διάλεξες…

Μ’ ένα δάκρυ να κυλάει για όλα αυτά που θυμάμαι,

σας αποχαιρέτησα

αγαπημένοι μου δεσμοφύλακες του νου…

Την πλεκτάνη των ονείρων μου

την πούλησα φτηνά

μα όλα ήταν ψεύτικες ουτοπίες,

τι με νοιάζει;

Προσπάθησα να κλέψω τη δύση

μα συνάντησα μόνο ανθρώπους με κλεμμένες ανατολές.

Έψαξα στο βαθύ σκοτάδι

να βρω τη λάμψη μιας ανυπόστατης, έστω, ευτυχίας

μα σήμερα κείτεται κι αυτή σε κάποιο

-της ελπίδας κατά τα άλλα- νεκροκρέβατο.

Αγκαλιάζω το πέπλο μιας αναίσχυντης ύπαρξης,

φιλάω το μιαρό πρόσωπο ενός καλοκαιριού.

Εφήμερες αυγές μου

δε βαρεθήκατε να έρχεστε και να φεύγετε τόσο γρήγορα;

Κατακρεουργημένα όνειρα μου,

αστείρευτά μου «θέλω»,

δονκιχωτικά δόλια βράδια…

Στον κλίβανο όλα σας….

(Vicky)