Αντίο ένα, αντίο δύο, αντίο τρεις...

Πόνος
Πόνος
Πόνος
Ζάλη
Έχασα
Εμένα κι εσένα...
Τότε, εκεί, από...
Πρέπει να σε "πετάξω" απο πάνω μου...
Πως;
Νιώθω ρε γαμώ το
Νιώθω...
Κοίτα τα μάτια μου...
Αντίο...
Θύμησέ μου...
Έχασα και το μέτρημα...
Το όγδοο αντίο είναι αυτό;

(Vicky)

Γυαλιά, καρφιά...

"Έχτισα τον παράδεισό μου με τα υλικά της κόλασής σου..."

Ένα, δύο, τρία...εκατό, χίλια...

Μετράω τα κομμάτια μου

Ο Βαρδάρης κάποια στιγμή θα φυσήξει δυνατά

Θα τα σκορπίσει

και αργότερα

όλο και κάποιο όχημα του δήμου θα βρεθεί να τα μαζέψει.

Η ουσία όμως ξέρεις ποια είναι;

Ότι ματώνω αυτούς που αγγίζω

κόβω όσους με πλησιάζουν

και ότι συνεχίζω να κομματιάζομαι

Γυάλινη καρδιά

Θρύψαλα σε έκανε το χέρι του...

(Vicky)

Κορώνα ή γράμματα;

Μυστικές διαδρομές..

Μυστικές περιπλανήσεις..

Εκεί..

Που είναι ελεύθερο το "εμείς"

ελεύθερο και το "θέλω"..

Μυστικά βυθιζόμαστε,

μυστικά ονειρευόμαστε..

Απόκρυφα κείμενα της ζωής μας

θαμμένα δίπλα σε ένα πηγάδι..

Παραδίπλα και ένα ξωκκλήσι..

Προστάτης και κατήγορος μιας αγάπης..

Ορμητική θάλασσα

και απέραντος ουρανός το βλέμμα σου..

Πνίγομαι μα και λυτρώνομαι στο γαλάζιο σου..

Αυτά τα μάτια σου..

Φυλακή κι ελευθερία..

Απροσάρμοστα πάθη..

Κρατάω τις πτήσεις, τα ναυάγια

και λέω να φύγω..

Κάνω ένα βήμα αριστερά αλλά ξέχασα..

Στα χέρια σου είναι το κέρμα..

(Vicky)

Μια βόλτα...

Χρόνια τώρα ξεχάστηκα στα μέρη που αποκαλείς «απόκοσμο»,
με εκείνους που φωνάζεις κουκουλοφόρους, αναρχικούς
και αποβράσματα…
Ανήκω σ’εκείνη τη γενιά που γκρέμισες
Ιδεολόγε της φανφάρας
αν πω και της παπάρας θα με βάλεις μέσα;
Και πήρα την απόφαση να βγω στο φως…
Βρώμικα απ’ τον καιρό παγκάκια,
σκουριασμένες παιδικές χαρές
και ένας πολιτισμός που φθείρει…
Φτύνει κιόλας τις κραυγές…
Είπα να βγω μια βόλτα
Κι αν τη γραφή μου την περιφρονείς
συνηθισμένη, δεν πειράζει…
Εγώ φοβάμαι εσένα
Τρομοκράτη ονείρων…

(Vicky)

Νascentes morimur

Διάχυτη στον αέρα η μυρωδιά απ’τα αποκαΐδια…
Κάηκα στη φωτιά σου
και έμεινα με τις φλόγες...
Χρώματα…
Κίτρινο, πορτοκαλί,
κόκκινο, λίγο μπλε μα τώρα μαύρο…
Χρειάζεται κότσια η ζωή,
κότσια κι ο θάνατος…
Κώστα, Κατερίνα λυτρωθήκατε;
Δεν επιλέξατε την αρχή αλλά το τέλος…
Κύριοι του εαυτού σας δραπετεύσατε
από μία ανορθόδοξη κοινωνία,
από μια πληθώρα συμβατικών συναισθημάτων…
Ωδή σε σας, λοιπόν,
που είχατε το θράσος να πείτε
«veni, vidi, vici»…

(Vicky)

Δοσοληψίες

Σε τιμή ευκαιρίας πωλούνται:
Ήθη και αξίες,
ιδεολογίες και φιλοσοφίες,
δογματισμοί και πίστη,
κάτι κατακάθια ψεύδους και σήψεως...
Ξέμεινε στο ράφι και μία πατρίδα...
-Τα αγοράζω...
Αν μου πουλήσεις τώρα και αγάπη
πόσο θα πάει η τιμή;

(Vicky)

Προβληματισμοί...

"Όσο γρήγορα κι αν τρέξεις απο τον εαυτό σου δεν μπορείς να ξεφύγεις"...

Κι αν έχεις χάσει προ πολλού τον εαυτό σου
απο τι τρέχεις να ξεφύγεις;
Τι σε κυνηγάει, τι κυνηγάς και που πας;
Μπασταρδεμένα συναισθήματα
σε άβουλα, εκ πεποιθήσεως, σώματα...
Σώματα;
Η μνήμη ή η λήθη πονάει περισσότερο;
Η μαχαιριά ή το χέρι;
Άραγε είναι μακριά, ακόμη, αυτή η στροφή;
Κρύβονται φαντάσματα κι εκεί;
Σε ώθησα να μου ή με ρίξεις...
Αφου σε σένα χάρισα τον εαυτό μου
θεωρούμαι αυτόχειρ;
(Vicky)